tag:blogger.com,1999:blog-2678260772754346222011-07-28T18:27:51.813-07:00ბლოგი ყველასთვის და არავისთვისmeine grüne Hoffnunghttp://www.blogger.com/profile/04958949969067613486noreply@blogger.comBlogger61100tag:blogger.com,1999:blog-267826077275434622.post-67124970381182867342009-10-19T13:23:00.000-07:002009-10-19T13:26:25.426-07:00"უი მე მკვდარი მეგონა და ცოცხალი ყოფილა" სწორედ ამ ფრაზამ გამიელვა თავში ფილმის ყურებისას, რომელიც უკვე შეაფასეს და დააფასეს კიდევაც ისეთ საერთაშორისო ფესტივალებზე, როგორებიც ბერლინის, ბელგრადის, კანის, სიეტლის და პარიზის კინოფესტივალებია. ეს არის ფილმი, რომელიც ეკრანზე გამოსვლამდე გახდა პოპულარული, ფილმი, რომელმაც დამარწმუნა, რომ ქართული კინემატოგრაფი ისევ სუნთქავს და შეიძლება მეორე სუნთქვაც კი გაეხსნას. ფილმი, რომელიც ერთი პატარა ბიჭის თავგადასავლის თანამონაწილედ გვაქცევს.<br /><br />თედო აფხაზეთიდან დევნილი 12 წლის ბიჭია, 4 წლის იყო ტყვარჩელიდან რომ წამოვიდა დედასთან ერთად, თბილისში, ერთ პატარა ფიცრულში ცხოვრობდა და თავის გასატანად და დედის პატიოსნებისთვის არც ქურდობაზე უთქვამს უთქვამს უარი. დედა კი თავს სხეულით ვაჭრობით ირჩენს. 12 წლის ბიჭი სულ მარტოა უცხო ქალაქში და ის გაღმა ნაპირას დარჩენილ ოცნებაზე იწყებს ფიქრს. თედო მამის მოსაძებნად “აფრიკაში” მიემგზავრება (სწორედ ასე ქვია ნუგზარ შატაიძის მოთხრობას, “მოგზაურობა აფრიკაში”, რომლის მიხედვითაც გიორგი ოლაშვილმა ქართულ კინოსთან ერთად კიდევ ერთი ნაბიჯი გადადგა წინ, მსოფლიო კინემატოგრაფისკენ). “აფრიკამდე” კი, მართალია, არც თუ ისე შორია, მაგრამ გზა ძნელია და სახიფათო, უამრავი ტკივილით და უხეში ცხოვრებისეული სინამდვილით აღსავსე. მაგრამ გაღმა ნაპირი არსებობს. თუ არ გჯერათ, “მაგრად დახუჭეთ თვალები და დაინახავთ…”<br /><br />სწორედაც, ფართოდ დახუჭული თვალებით ცდილობს პატარა თედო გაექცეს რეალობას ყველაზე მძიმე მომენტებში. დაკარგული ოცნების, სამშობლოსა და მამისაკენ სავალ გზაზე 12 წლის ბიჭს უწევს ათასი ნიღაბი მოირგოს, უამრავი ტყუილი ტქვას, ბევრი განსაცდელი გამოიაროს, მაგრამ მაინც მიაღწიოს სასურველ გაღმა ნაპირს. არის კი ეს გაღმა ნაპირი ის 7 წლის წინ დაკარგული ზღაპარი? ტყვარჩელში თედოს მხოლოდ მიტოვებული სახლი, დამტვრეული სათამაშო და ცნობა დახვდა მამის შესახებ, რომელმაც აფხაზი ცოლი შეირთო, სხვა შვილები ჰყავს და საერთოდაც არავინ იცის სად გადაიკარგა. ერთ ეპიზოდში იმსხვრევა ყველაფერი ოცნება გაღმა ნაპირზე და პატარა თედო მკაცრი რეალობის წინაშე დგება. არც გზის გაგრძელებას და არც უკან დაბრუნებას აქვს ახლა აზრი. თედოს სამყაროს დამსხვრევაში კი დამნაშავე არავინაა, დამნაშავეა მხოლოდ ომი და ძალადობა.<br /><br />რეჟისორი არც ქართველებს, არც აფხაზებსა და არც რუსებს შორის არ იწყებს დამნაშავის ძიებას. ის მხოლოდ გვიხატავს პატარა ბიჭის, დაკარგული სამშობლოს, დამტვრეული სათამაშოს, დაკარგული დედ-მამის, უსაშველო გზის, უამრავი ნიღბის და ომის ტრაგიკულ ისტორიას. გვახსენებს იმას, რომ გაღმა ნაპირი მხოლოდ გაღმა ნაპირია, მეორე ნახევარი, ნაწილი გამოღმა ნაპირისა და არა სხვა სამყარო. ეს არის სრულიად არაპოლიტიკური ფილმი პოლიტიკას მოყოლილი დიდი მსხვერპლის შესახებ.<br /><br />ფილმში არის მომენტები, როდესაც რთულია თვალზე მომდგარი ცრემლის შეკავება და ისტორიისთვის გულგრილად შეხედვა, მაშინ, როდესაც ეს ისტორია უდიდესი ემოციით არის მოყოლილი. რა თქმა უნდა ფილმში მრავლადაა პატარ-პატარა და არც თუ ისე პატარა ხარვეზები. მიუხედავად იმისა, რომ დასაწყისშივე გადაწყვეტილი მქონდა მხოლოდ დადებითი ემოციების შესახებ მეწერა, არ შემიძლია არ აღვნიშნო ისეთი ხარვეზი, რასაც მსახიობების ძალიან უნიჭო თამაში შეიძლება დაერქვას. რეჟისორმა ფილმში ძირითადად არაპროფესიონალი მსახიობები ათამაშა, რაც ჩემი აზრით ძალიან დიდ დაღს ასვამს ფილმს. არ შემიძლია ასევე არ აღვნიშნო პატარა თედოს ბექაურის ბრწყინვალედ შესრულებული როლი, რომელიც ისეთი გულწრფელია, მიჭირს თამაში ვუწოდო. და ირანელი ოპერატორის, ამირ ასსადის მაღალპროფესიონალიზმი, რომელიც რა თქმა უნდა უდიდეს როლს თამაშობს ფილმში. ასევე მუსიკა, რომელიც ძალიან ზუსტად არის მორგებული ფილმს და რომლის გარეშეც ფინალი ალბათ არ იქნებოდა ისეთივე კარგი, როგორიც ახლა. ფინალი კი საკმაოდ ორაზროვანი და ამავდროულად ოპტიმისტურია. იმის მიუხედავად, რომ ოცნებებმა გაღმა ნაპირზე ფერი იცვალეს, ოცნება მაინც გრძელდება.. და ყველაფერი არც ისეთი ნაცრისფერია..<br />მართალია ფილმის ყურებისას თქვენ აღმოაჩენთ ხარვეზებს, მაგრამ ნუ დაგავიწყდებათ, რომ “გაღმა ნაპირი” დებიუტია რეჟისორისა, როგორც პირველი სრულმეტრაჟიანი ფილმი. ისიც გახსოვდეთ, რომ “გიორგი ოლაშვილი კარიერას ჯერ მხოლოდ იწყებს” (როგორც ეს უკანასკნელი ბატონმა გოგი გვახარიამ ბრძანა)<br />ასე რომ მიბრძანდით კინოთეატრ ამირანში(სადაც დღეს მე გახლდით და სადაც დღეს ფილმის პრემიერა შედგა) ან რუსთაველში და დარწმუნდით, რომ არ მომკვდარა, მხოლოდ ეძინა.. ქართულ ფილმს.<br /><br /><a href="http://www.myvideo.ge/?video_id=636206">ესეც კიდევ თრეილერი დაინტერესებულ ადამიანებს</a><br /><br />პატივისცემით ფსიქე თქვენი მონა-მორჩილი :)<br /><b><br />© fsiQe</b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/267826077275434622-6712497038118286734?l=fsiqe.blogspot.com' alt='' /></div>meine grüne Hoffnunghttp://www.blogger.com/profile/04958949969067613486noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-267826077275434622.post-82533374380860998712009-10-18T10:26:00.001-07:002009-10-18T10:39:10.670-07:00<p>ფილმი, რომელზეც გადავწყვიტე არასოდეს მესაუბრა, დავადე ტაბუ და შევინახე გონების ყველაზე შორეულ უჯრაში. ფილმი, რომელმაც პირველივე ნახვისას ეკრანს მიმაჯაჭვა და მაინც ვერ შევძელი ბოლომდე მენახა.<img class="alignright size-medium wp-image-1373" title="Antichrist" src="http://fsiqe.wordpress.com/files/2009/10/antichrist.jpg?w=300" alt="Antichrist" width="300" height="191" /> “ანტიქრისტე” პირველად მგონი რამდენიმე თვის წინ ვნახე და ყოველივე რაც ზევით მიწერია მაშინ “ჩავიდინე”.</p><p>გაივლის კიდევ რამდენიმე კვირა და ჩემ ირგვლივ ამ ფილმზე დაიწყებენ ფართო დისკუსიებს, რომელშიც არ ვერთვები რა თქმა უნდა “ანტიქრისტეს” ხომ თავის დროზე ტაბუ დავადე და გადავწყვიტე რომ ეს ფილმი არ მინახავს. გაივლის კიდევ რამდენიმე კვირა და ერთ-ერთი საყვარელი ლექტორი მთხოვს დავწერო ფილმზე, რომელმაც ჩემზე დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა. ვიწყებ კუბრიკის ერთ-ერთი ფილმით და ვხვდები რომ ტენდენციური ვარ მეტისმეტად. ვანებებ წერას თავს და მახსენდება შორეულ უჯრაში ჩაკეტილი ტრიერი თავის სიგიჟით. ვიწერ ანტიქრისტეს, ვუყურებ ბოლომდე და ვიწყებ წერას მხოლოდ იმაზე, რა ვიგრძენი ფილმის ყურებისას და რას ვგრძნობდი ფილმის დასრულების შემდეგ კიდევ ორი დღე და ღამე.</p><p>თუ თქვენ სუსტი ფსიქიკა გაქვთ, ანდა მშვიდი ცხოვრება ჯერჯერობით მაინც არ მოგბეზრებიათ, მე ვერაფრით გირჩევთ უყუროთ ტრიერის სიგიჟეს, თუ თქვენზე არაფერი მოქმედებს და თეოლოგიური ჰორორის მოყვარული ხართ, მაშინ ეს ფილმი თქვენთვისაა, მაგრამ სანამ სტარტ-ღილაკს მაუსს დააჭერდეთ მაინც დაფიქრდით, მზად ხართ კი მინიმუმ ორდღიანი კოშმარისათვის ფილმის შემდეგ?<a name='more'></a></p><p>ზოგადად არ მიყვარს ფილმის შესახებ ბევრის მოყოლა, რადგან მე როდესაც მიყვებიან მერე ინტერესი მინელდება და შეიძლება აღარც ვნახო, მაგრამ ანტიქრისტეს შეძლებისდაგვარად მაინც მოვყვები, რამეთუ ჩემ მიერ ეს ფილმი რეკომენდებული არაა და თუ არ ნახავთ სულ არ დამწყდება გული..</p><p><strong>მაშ ასე, ლარს ფონ ტრიერი წარმოგიდგენთ . .</strong></p><p><strong>Antichrist . .</strong></p><p><strong>Prologue . .</p><p></strong></p><p>ფილმი იწყება გეორგ ფრიდრიხ ჰენდელის სულშიჩამწვდომი მუსიკით “Lascia ch'io pianga” ოპერიდან “რინდალდო”. (ვერ დავიკვეხნი იმით, რომ მოსმენილი მაქვს) შავ-თეთრ პროლოგ პარალელურად ჩანს ცოლ-ქმარი, რომლებიც სექსით არიან დაკავებული და ბავშვი (მათი შვილი), რომელსაც ამ დროს ეღვიძება, სრულიად მარტოა, მშობლებს მისთვის რა თქმა უნდა არ სცალიათ, ბავშვი დგება, ფანჯარასთან მიდის და თამაშობს, ამ დროს პარალელურად ჩანს მშობლენის სასიყვარულო სცენა და კადრი, რომელშიც ბავშვი ფანჯრიდან ვარდება..</p><p><strong>Chapter one . .</strong></p><p><strong>Grief . .</strong><strong> </strong></p><p>მშობლებს, განსაკუთრებით დედას (შარლოტა გინსბურგი) დანაშაულის შეგრძნება ტანჯავთ. ის ადანაშაულებს საკუთარ თავს უყურადღებობში, <img title="MV5BMTM5NDEwNzc0MV5BMl5BanBnXkFtZTcwNjc0MjA2Mg@@._V1._SX600_SY400_" src="http://fsiqe.wordpress.com/files/2009/10/mv5bmtm5ndewnzc0mv5bml5banbnxkftztcwnjc0mja2mg-_v1-_sx600_sy400_.jpg?w=300" alt="MV5BMTM5NDEwNzc0MV5BMl5BanBnXkFtZTcwNjc0MjA2Mg@@._V1._SX600_SY400_" width="300" height="200" />ადანაშაულებს ქმარს იმაში, რომ ის ახლოს არ იყო ოჯახთან, მან გამოტოვა შვილის უკანასკნელი ზაფხული, მას არ აინტერესებდა ოჯახი და მისთვის სულ-ერთია ცოცხალია მისი შვილი თუ არა. ფსიქოანალიტიკოსი ქმარი (უილიამ დეფო) გადაწყვეტს თავად ჩაუტაროს ცოლს ფსიქპთერაპია. ისინი მიდიან “ედემში”, სადაც წინა ზაფხული, სწორედ ის უკანასკნელი ზაფხული გაატარეს შარლოტას გმირმა და ბავშვმა და რაც ყველაზე მეტად აშინებს ქალს.</p><p><strong>Chapter two . .</strong></p><p><strong>Pain . . (Chaos reigns)</strong></p><p><strong></p><p></strong></p><p><img class="alignleft size-medium wp-image-1369" title="200909010003" src="http://fsiqe.wordpress.com/files/2009/10/200909010003.jpg?w=300" alt="200909010003" width="300" height="211" />და ისინი შეუდგნენ აღმართს.. შიშის დათრგუნვა შიშთან ბრძოლით.. სტრესის დაძლევა უფრო დიდი სტრესით.. ქალს ისევ ტანჯავს დანაშაულის შეგრძნება. ესმის ბავშვის ტირილი, ეძებს მას. კაცი ცდილობს დააძლევინოს ბუნების შიში. ბუნების, რომელიც “ეშმაკის ტაძარია” და სადაც “ქაოსის ძალაუფლება” სუფევს.</p><p><strong>Chapter three . .</strong></p><p><strong>Despair . . (gynocide)</strong><img class="alignleft size-medium wp-image-1371" title="200909010812" src="http://fsiqe.wordpress.com/files/2009/10/200909010812.jpg?w=300" alt="200909010812" width="300" height="170" /></p><p><strong></p><p></strong></p><p>შეუძლებელია მოვლენების ჰარმონიულობა იქ, სადაც ქაოსი ბატონობს.. კინო სცენარის კლასიკური მაგალითი, მას შემდეგ, რაც ფილმის შუა წერტილში ქალი ამბობს რომ განიკურნა, ყველაფერი კარგად ვეღარ იქნება. სწორედ ამ დროს უჩნდება ქალს უნდობლობის გრძნობა, რასაც მოყვება ყველაფერი ის, რის გამოც ტრიერს უწოდეს გიჟი (სრულიად ვეთანხმები შეფასების ავტორებს) შემდეგ არის კადრები, რომლებმაც მომსპო და მთლად მომიღო ბოლო. (ეს უკვე ის დროა, როცა ჩემ მდგომარეობას აღარ ქვია ნორმალური და ვალერიანის წვეთების მიღების შემდეგ ვაგრძელებ ყურებას)<br /><br />სადიზმი, აგრესია, ანტიქრისტეს სამყარო..</p><p><strong>Chapter four . .</strong></p><p><strong>The Three Beggars . .</strong></p><p><strong></p><p></strong></p><p><img class="alignright size-medium wp-image-1372" title="200909015938" src="http://fsiqe.wordpress.com/files/2009/10/200909015938.jpg?w=300" alt="200909015938" width="300" height="205" />წუთიერი სინათლე.. (მერე ისევ ძალიან ცუდად ვხდები) კადრები პროლოგიდან, სადაც ჩანს, რომ ქალი ხედავდა ბავშვის გადავარდნის მომენტს.. მაზოხიზმი.. რომელმაც წესით უნდა განდევნოს ანტიქრისტე და ყოველგვარი სიბოროტე? მაგრამ ქალი ბრუნდება და მაკრატელს არტყამს ქმარს ზურგში. დასასრულს, ქმარი საკუთარი ხელებით ახრჩობს ცოლს და გვამს წვავს. ასე სრულდება განკურნების უშედეგო მცდელობა.</p><p><strong>Epilogue . .</strong></p><p>შავ-თეთრი ეპილოგი.. Lascia ch'io pianga… გამარჯვებული ბუნება, ცხოველები, სიმბოლოები.. ბოროტება, ცოდვა, ქაოსი.. აღმართი.. ქალები, რომელთაც სახე არ აქვთ..</p><p>და ბოლოს, ჩემი საკუთარი აზრი: ტრიერი, როგორც ეს თავად განაცხადა, არის რეჟისორი, რომელსაც აშინებს ქალი და ამის ნათელი მაგალითია “ანტიქრისტეც”. ის გვაჩვენებს იმას, რომ ქალში არის უდიდესი სიბოროტე, კლავს ყოველგვარ სიკეთეს შარლოტას გმირში და აქცევს მას ანტიქრისტედ. გვაჩვენებს ქალისა და მამაკაცის, კეთილისა და ბოროტის ბრძოლას.. და კიდევ ბევრი რამ.. ბევრი რომ არ ვილაპარაკო, იმაშიც არ ვარ დარწმუნებული რომ მე ეს ფილმი ისე გავიგე, როგორც ტრიერმა, არც იმაში ვარ დარწმუნებული, რომ თქვენ ისე გაიგებთ როგორც მე, შეგიძლიათ ნახოთ და თქვენი საკუთარი შეფასებები იქონიოთ, რაც ჩემი აზრით ყველაფერს სჯობს.</p><p>სანამ გადაწყვეტდეთ მაინც მაზოხიზმის მორევში გადავარდნას, ეს თრეილერი ნახეთ :)</p><p>[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=QmKv_57fOvY&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;]</p><p>პატივისცემით ფსიქე, თქვენი მონა-მორჩილი.</p><p><strong>© fsiQe</strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/267826077275434622-8253337438086099871?l=fsiqe.blogspot.com' alt='' /></div>meine grüne Hoffnunghttp://www.blogger.com/profile/04958949969067613486noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-267826077275434622.post-23448087322371291042009-10-17T14:26:00.000-07:002009-10-17T14:26:08.571-07:00ბლა ბლა ბლა <br />ჰოოო<br />მინდოდა მეთქვა მიხარია ახალი ბლოგითქო..<br />ერთი ის ვერ გავიგე widgets-ს რატომ ვერ ვამატებ და კიდევ სასურველი დიზაინი ვერ შევარჩიე ჯერ<br />ჰოდა ის მინდა კიდევ ქონტინიუ რიდინგ რომ არის ვორდპრესზე ნეტავ აქაც თუა კეთდება ეგრე..<br />წავედი ახლა დავალაგო ახალი ბლოგი და<br />ისა თქვენ თუ ვინმე აქ შემთხვევით შემოიხედავთ და ამ პოსტს ნახავთ იქნებ მითხრათ ისინი ზევით რომ მიწერია და ვერ გავიგე :">:"><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/267826077275434622-2344808732237129104?l=fsiqe.blogspot.com' alt='' /></div>meine grüne Hoffnunghttp://www.blogger.com/profile/04958949969067613486noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-267826077275434622.post-68523560986792195782009-10-17T14:06:00.000-07:002009-10-17T14:07:38.429-07:00დღეს, კინო დრამატურგიის ლექციის შემდეგ მე და ჩემმა ორმა მეგობარმა გადავწყვიტეთ შოკოლად-ფართი მოგვეწყო მზიურში და ასეც მოვიქეცით, ფართიზე დაიშვებოდნენ მხოლოდ ის ადამიანები, რომელთათვისაც შოკოლადი უბრალოდ შოკოლადზე ბევრად მეტია, ადამიანები, რომელთაც უყვართ შემოდგომის ყვითელი ფოთლები, უყვართ ერთად ყოფნა, გართობა, თუნდაც ლოკოკინებთან ერთად ბუნების წიაღში ჯდომა და ათას რამეზე ლაპარაკი, ხანდახან სისულელეზეც, ხან მუსიკაზე, კინოზე, ხანაც ლიტერატურაზე, ხან უბრალოდ მეგობრებზე, ბლოგებზეც, ინტერნეტსივრცეზე, მზეზე, ყვითელ ფოთლებზე თუ მამაზე, (მე და თე მამას ჩვენ საყვარელ რეჟისორს ვეძახით). კონიაკიან კოკა-კოლაზე, პოპკორნზე, ფარულ კამერასა თუ ფარულ დურბინდზე.. მოკლედ ყველაფერზე (პოლიტიკის გარდა). დღეს შაბათია და ჩვენი მზიურის შოკოლადიანი დღე ზოგადად კინოს, კერძოდ კი “კინონარევ” ბავშვობის მოგონებებს მივუძღვენით. <br /><br />ჩვენ სამნი და კიდევ ერთი აი ვინ ვიყავით დღეს შოკოლად-კინო ფართიზე. ის ერთი კი, ის ადამიანია მე რომ ბავშვობიდან ძალიან მიყვარს და ამ ბოლო დროს მხოლოდ კინოსთან აღარ ასოცირდება ჩემთვის. დღეს ამ ადამიანის გვარი ვახსენე და მეგობარმა მკითხა ვინ არისო (ეტყობა დაიბნა, თორემ განა შეიძლება არ იცოდე ის ვინ არის? ის ხომ .. არ მიყვარს ზედმეტად დადებითი ზედსართავების ერთგან ბევრჯერ ხმარება რომელიმე კონკრეტული პიროვნების მიმართ, ასეთ შემთხვევებში ჩემი ლაპარაკი აპოლოგიას ემსგავსება ხოლმე და ჰოი როგორ არ მიყვარს ასეთი რამ.. არ ვიცი რატომ, მაგრამ საშინლად არ მიყვარს რაღაცას ან ვიღაცას რომ ადიდებენ ხოლმე, თუნდაც ეს ვიღაცა ჩემი საყვარელი ჟურნალისტი იყოს. კაცი, რომელმაც კინო შემაყვარაო (სადღაც წავიკითხე მისი მისამართით ამბობდნენ) ჰოდა მეც ვიმეორებ ამ ჩემთვის უცნობი ადამიანის სიტყვებს. ეს ნამდვილად ის კაცია რომელმაც შემაყვარა კინო და არა პირიქით, არა კინოს არ შეუყვარებია ის ჩემთვის, მან შემაყვარა კინო, მან, სწორედაც.. კიდე ის, რომ რატომღაც ყველა ივიწყებს მის ძალიან საინტერესო სტატიებს, რომელიც კინოს სულაც არ ეხება ხოლმე ხანდახან და მაინც მხოლოდ კინოსთან ასოცირდება მხოლოდ ეს ადამიანი.. ო როგორ მინდა ახლა მისი რომელიმე სტატია დავდო აქ, მაგრამ მგონი ამის უფლება არ მაქვს <br /><br />მეტის დაწერას კი არც ვაპირებდი, არც ამდენის, უბრალოდ მზიურის შოკოლადზე მიდნოდა დამეწრეა და ბავშვობიდან საყვარელ ჟურნალისტზე კი გამომივიდა ბლოგი :უსერ:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/267826077275434622-6852356098679219578?l=fsiqe.blogspot.com' alt='' /></div>meine grüne Hoffnunghttp://www.blogger.com/profile/04958949969067613486noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-267826077275434622.post-23537850482704190862009-10-17T14:00:00.000-07:002009-10-17T14:08:19.773-07:00<a href="http://fsiqe.files.wordpress.com/2009/10/fran41932.jpeg?w=202&h=300"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 202px; height: 298px;" src="http://fsiqe.files.wordpress.com/2009/10/fran41932.jpeg?w=202&h=300" border="0" alt="" /></a><br /><a href="http://fsiqe.files.wordpress.com/2009/10/slovakia_bratislava_oldstreet1.jpg?w=300&h=227"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 227px;" src="http://fsiqe.files.wordpress.com/2009/10/slovakia_bratislava_oldstreet1.jpg?w=300&h=227" border="0" alt="" /></a><br />მე, თბილისის ერთ ძველ უბანში ვცხოვრობ, ერთ პატარა ქუჩაზე, რომელიცაღმაშენებლისა და წინამძღვრიშვილის ქუჩებს კვეთს და ერთმანეთთან აერთებს. ქუჩა იმდენად არ არის ფართო, რომ ხანდახან მოპირდაპირე მეზობლის ფანჯრებს მიღმა რა ხდება ძალაუნებურად ვხედავ ხოლმე. თუმცა ახლა ეს არ არის ჩემი პოსტის მთავარი თემა. ახლა სულ სხვა რაღაცის თქმას ვაპირებდი.<br /><br />ახლა, როცა ამ სტრიქონს ვწერ წესით სულ სხვა რამეს უნდა ვაკეთებდე, ხვალ დილით ჩემი ერთ-ერთი საყვარელი ლექცია მაქვს დრამატურგიისა და მე ბედნიერი მოუთმენლად ველოდები ყოველი კვირის მე6 დღეს ყოველთვის, გუშინაც არანორმალურად გამთენიისას დავიძინე, გუშინწინაც დილის 7 საათზე დავასრულე ფილმის ყურება და ვიფიქრე დღეს მაინც სამაგალითო სტუდენტივით ადრე დავიძინებთქო, მითუმეტეს ხვალ დილით.. ოოო ხვალ დილით… რა ვქნა თუ გნებავთ რაც გინდათ ის დაარქვით ზოგიერთი ლექციისადმი ჩემ განსაკუთრებულ სიყვარულს… ჰოდა სწორედ 1 საათის წინ გადავწყვიტე დამეძინა, დავხურე კიზის ვარდისფერყდიანი პატარა წიგნი და ჩემთვის მუდან საინტერესო და აუხსნელ სამყაროში სამოგზაუროდ მოვემზადე.<br /><br />ღამით ყოველთვის ფანჯარა ღიაა, მითუმეტეს რომ შემოდგომის სუნი უკვე იგრძნობა და როცა ჩემს ფანჯარასთან მდგარ ნახევრადყვითელ ჭადარს ვუყურებ რაღაც უცნაური ბედნიერება მეუფლება, ის ხომ ნოემბერს მახსენებს, რომელიც სულ მალე მოვა.. ბავშვობაში ამ ჭადარს რატომღაც დიდი დატვირთვა მიეცა ჩემთვის და მას მერე ასეა, ადრე ფოთლებს ვითვლიდი ხოლმე მასზე, სულ მეგონა რომ ჩამოსცვიოდა ხე მოკვდებოდა და მეც ისე როგორც ო ჰენრის ერთ ნოველაშია, სულ მინდოდა ფოთლები მიმეხატა ფანჯარაზე და მგონებოდა, რომ ხე ცოცხალია. ახლა ეს ხე ჩემი ნოემბრის მოახლოების მაცნედ იქცა და ამიტომ მიყვარს მისი ყურება.. ხე რა შუაშია და იმაზე ვწერდი, ახლა რომ წესით ძლიერ გვიანია.. ღამით ყოველთვის ღიაა ფანჯარა და ქუჩის გადაღმა მდგარი სახლი საკუთარივით ახლოა ჩემთან. გზის გადაღმა ორსართულიანი სახლის მეორე სართულზე, ზუსტად ჩემი ფანჯრების გასწვრივ, მოხუცი ცოლ-ქმარი ცხოვრობს. ქალი მთელი დღე უპატრონო კატებისა და ძაღლების მოვლით იქცევს თავს, კაცს როგორც ყველას, საქართველოში პოლიტიკა ხიბლავს და იზიდავს თავის წიაღებისკენ და როგორც ყველა ასაკოვანს, რა თქმა უნდა ოპოზიციის პოზიცია უფრო ახლობლურად მიაჩნია. კაცს ყურთ აკლია ცოტა, სამაგიეროდ ტელევიზორი აქვს ახალი და ხმაც კარგად ეწევა.. ჰოდა ახლა, ამ სტრიქონს რომ ვწერ სწორედ ამ კაცის, ახალი ტელევიზორის, მისი ოპოზიციური განწყობისა და შემოდგომის ბრალია.<br /><br />თან კავკასია.. თანაც ხმამაღლა… <br /><br />ვინც კარგად, ან ცუდად მაინც მიცნობს, იცის, ჩემი ინდიფერენტული დამოკიდებულება ზოგადად პოლიტიკისადმი, ისიც იცის, რა განწყობა მაქვს განსაკუთრებით ჩვენი საამაყო ოპოზიციის დესპანების მიმართ.. ისიც იცის ხმაური რომ ჩემზე ცუდად მოქმედებს და “ასავალ-დასავალს” მაშინაც კი არ ვკითხულობ, როცა უნივერსიტეტში მავალებენ. შესაბამისად წარმოდგენაც გაუადვილდება ასეთ ადამიანს იმისა, თუ რა ნეტარება განვიცადე ძილის პირველ სტადიაში მყოფმა, როცა ჩემმა დიადმა მეზობელმა (რომელიც ნამდვილად არ არის ცუდი კაცი) უეცრად გადაწყვიტა ენახა კავკასიაზე გამავალი რაღაც “სტრანნი” (ზოგადად არ მიყვარს ბარბარიზმები, უცხო სიტყვები და ა.შ. მაგრამ აქ მხოლოდ ეს სიტყვა ან უფრო უარესი შეიძლება გამოვიყენო) გადაცემა. თანაც ხმამაღლა.. ჯერ ვიღაც კაცი ლაპარაკობდა, ქალის ხმა ერწყმოდა შიგადაშიგ, (ბატონ აქუბარდიას ხმა არ ამოუღია, ან ჩუმად იჯდა, ან ახალი წამყვანი ყავს, მომილოცავს, ერთით მეტი თანამშრომელი “ტელეკავკასიას” აი უკვე სულ ოთხნი არიან.. თუ ასე გააგრძელეს, შეუძლიათ თქვან “მთელი ქვეყანა ჩვენ ვიქნებითო”.) მომიტევეთ გადახვევისთვის და იმას ვამბობდი, რა ენით აღუწერელი ნეტარება განვიცადე შაბათის წინა დღის უკანასკნელი საათის მიწურულს. რა თქმა უნდა სხვა აუხსნელმა და საინტერესო სამყარომ შორეულ პერსპექტივებშიგადაინაცვლა. მე კი, რადგან ვიცი რომ ბატონი იურა კარგა ხანს კიდევ არ დაასრულებს თანამედროვე ქართული პოლიტიკის საღამოს, გადავწყვიტე დიდი ხნის გეგმაში მყოფი ფილმი მენახა.<br /><br />ბოლოს, მინდა გითხრათ, თუ თქვენს პირდაპირ სმენადაქვეითებული მეზობელი ცხოვრობს და ღამით დიდი პოლიტიკის მჩქეფარე ტალღებში გადაშვებას დააპირებს, ნუ გაბრაზდებით, უბრალოდ დახურეთ ფანჯარა, ან უყურეთ საინტერესო ფილმს.<br /><br />მე, თბილისის ერთ ძველ უბანში ვცხოვრობ, ერთ პატარა ქუჩაზე, რომელიც აღმაშენებლისა და წინამძღვრიშვილის ქუჩებს კვეთს და ერთმანეთთან აერთებს. ქუჩა იმდენად არ არის ფართო, რომ ხანდახან მოპირდაპირე მეზობლის ფანჯრებს მიღმა აღმოვჩნდები და ჩემთვის უინტერესო პოლიტიკურ საღამოებს ვესწრები ხოლმე.<br /><br />პატივისცემით თქვენი მონა-მორჩილი ფსიქე..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/267826077275434622-2353785048270419086?l=fsiqe.blogspot.com' alt='' /></div>meine grüne Hoffnunghttp://www.blogger.com/profile/04958949969067613486noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-267826077275434622.post-4168261130091636272009-10-17T13:52:00.000-07:002009-10-17T13:56:09.049-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_MTboQ3y-vSg/StovVKSr9NI/AAAAAAAAAFk/VwVWIXFxGNs/s1600-h/03_12_2007_0021715001196711955_bruno_dayan.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 214px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_MTboQ3y-vSg/StovVKSr9NI/AAAAAAAAAFk/VwVWIXFxGNs/s320/03_12_2007_0021715001196711955_bruno_dayan.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5393675544316081362" /></a><br />ესეც ასე!<br />საბოლოოა თუ არა არ ვიცი, მაგრამ გული ავიყარე წორდპრესზე, მისი უგემოვნო და სრულიად უგვანო თემების გამო..<br />ჰოდა გადმოვბარგდები სულ მალე აქ. ახლა ვარ კარგი დიზაინის ძებნის პროცესში, მოვძებნი და მოვალ მერე და აღარ წავალ :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/267826077275434622-416826113009163627?l=fsiqe.blogspot.com' alt='' /></div>meine grüne Hoffnunghttp://www.blogger.com/profile/04958949969067613486noreply@blogger.com0